دُوئی بوتل
قمرمحمود عبداﷲ
اوہ
تے آخی ناں اج سُولی ٹنگیا ہووے ۔۔۔۔۔ کہھار آلے پاسے تے اِسنے پیر ای نہ پین جسرے
کِسے اسنے راہے چہ پلیار دئی شوڑیا ہوئے ۔۔۔۔۔۔ سوچاں نی پہھاری پنڈھ چائی اُف اُف
کری
جُلناں سی پئیا۔
۔۔۔۔۔۔ ’’ راتی اُس مھاڑا
پھَکّا چُکّا نئیں چھوڑیا ۔۔۔۔۔۔ ایڈی اگے لنگھی گئی اشکر میں اسنے کہھار آلہ تے
ہے ای ناں ۔۔۔۔۔ منیا مھاڑی ایہہ عادت ماڑی اے ۔۔۔۔۔ اسی پتہ اے مھاڑے آسطے اس
عادت کی چھوڑنا پہاڑ پرتنے آلی گل اے ۔۔۔۔۔ پر اوہ اُٹھی کے دئی شوڑنی ایڈی بے
سنتی ؟ دو پہھیڑیاں نال ہتھ جُڑی گئے ۔۔۔۔۔ پڑ ہُن ؟ ہُن دوہاں چوں ہک ای رہسی
۔۔۔۔۔۔ اِسی تے پرے راہ لاساں ۔۔۔۔۔ بہوں ہوئی گئی ۔۔۔۔۔۔ ہن ناہس مندیوں آخیا
۔۔۔۔ اُس ڈہنگا جیہا ساس ماریا ۔۔۔۔۔۔ متھے اپروں پرسیو پُونجیاس ۔۔۔۔۔ روئے چہ دو
ترے وار اکھاں چہمکائی کے دِلے نال پکا فیصلہ کری کے ذرے ترکھے قدم چائے س ۔۔۔۔۔۔
اندروں اُسی ہِک ہور واز آئی ۔۔۔۔۔۔ اس فر کن تہھرے آخی ناں اسنی بے ہور کُجھ بانے
ہون ۔
’’ تونہہ کینئیاں نئیں اپنی غلطی منناں ؟ ۔۔۔۔۔۔ نالے چور تے نالے چترا۔۔۔۔۔؟ ایہہ تہاڑا ای بھلہ سوچنی کوئی تہاڑی دُشمن اے ۔۔۔۔۔؟
۔۔۔۔۔۔ فر اسنی زنان کند بنی اسنے اگے کھلی رہی ۔
’’ خدا رسول ؐناں واسطہ ای بندہ بن ۔۔۔۔۔۔ تہاڑیاں کُڑیاں جوان ہن ۔۔۔۔۔۔ ا للہ سہکی سہکی تُکی پنجاں تہھیاں اپروں پُتر دِتا اُسناں تے خیال کر ۔۔۔۔۔۔ ‘‘
۔۔۔۔۔۔ فِر اسنا اَکّلا تے لاڈلا پُتر فیصل اسنے اگے اچھی رہیا ۔۔۔۔۔۔ اسی اسرے لغا جسرے اوہ رونا ہووے ۔۔۔۔۔۔ اُسی رونیاں تے رُلیاں تکھی کے زنانی کی راہ دسنے آلی گل وی اُسی پہاڑ پرتنا ای لغی ۔
اس دوئے ہتھ سرے اپر مارے ۔۔۔۔۔۔ اُسنے تے جُثے چوں جسرے ساہ تران ای سنمبھی گیا ہووے یا فر اوہ چکی نے دو پُڑاں چہ اَچھی دلن گیا ہووے ۔
۔۔۔۔۔ کہھار اَچھن سار نسیم لم سلم پئی گیا جسرے اوہ دفتروں نئیں بہوں لمّا پینڈا ماری پرتیا ہووے ۔۔۔۔۔۔ اسنے کہھرے اپروں اچرے رات آلی لڑائی نے پچھانویں لتھے نئیں سن ۔
اُسنے اپنے متھے اپر کہھوراں، اسنے کہھار آلی نی بُوتھی چڑھی ہوئی تے اسنیاں کُڑیاں نے رنگ اُڈرے ہوئے سن چُپ گڑُپ جسرے سَپ سونگھی گیا ہووے نے ہاں نِکا فیصل تے اگے نالوں وی ودھ خُشی تے جوش نال پیو کی ملیا نسیم ساس جیہا ماری کے پترے نے متھے کی چمیا اُسی کول بہال کہنداس تے دلے چہ آخیاس ۔
’’ اس کہھار چوں بس ایہہ پتر ای مہاڑا دردی آ شکر ہویا جے ایہہ کڑیاں آر ماؤ ناں مندا نئیں کرنا ‘‘
۔۔۔۔۔ راتے فر کالی چادر کھلاری کہندی نسیم خفکانے چہ پاسے مارے تے اُف اُف کرے نیندر اج وی اُسنے نیڑے نہ اچھے جسرے آخی ناں اوہ وی ہور کہھار آلیاں نے پرالے اُس نال رُسی رہی ہووے ۔۔۔۔۔ ایہہ نیندر وی اج کل نے بندیاں آر بہوں مطلبی تے غرضی ہوئی گئی بندہ سوکھا ہووے تے مغروں نئیں لہنی اوکھا ہووے تے نیڑیوں نئیں لنگھنی ۔
پیو کی ایڈی خفگی تے بے آرامی چہ تکھی کے اسنے کول ستا فیصل اُٹھی بہی گیا تے پیو نے مونہے اپر ہتھ رکھی بولیا ۔
’’ ابو تُساں سونے کیئیاں نیں ؟ ‘‘
اس پترے نے مونہے اپر پیار دئی آخیا
’’ پتر اکھ ای نئیں لغنی تونہہ سئی رہو ‘‘
وچوں اسناں کلیجہ سوا سیر ہوئی گیا تے اُسی ہُن پکا یقین ہوئی گیا سی جے سارے کہھار چوں ہک پتر ای اس ناں متر اے جسی مہاڑی ایڈی فکر اے مہاڑے نال اچرے جاگنا پئیا ۔
نکا پاسہ پرتی سئی رہیا نسیم چوخا چر اُسی تھبوکنا ں رہیا نکے کی ڈہنگی نیندر اچ سمجھی کے پاسہ پرتیاس اسنے دلے چہ فر ہول اُٹھن لغی پئے مغز شاں شاں کرن لغی پیاس تنگی چہ فر اُف اُف کرن لغی پئیا فیصل فر اُٹھی بئی گیا پیو نے مونہہ اپر ہتھ رکھی گوشہ کیتاس ۔
’’ ابو ! میں تُساں نی چیز چھپائی رکھی ہوئی ‘‘
نسیم ہکّا بکّا ہوئی بت بنی اُسی تکھن لغا ایڈی ہمت نہ س رہی جے پچھے تونہہ مہاڑے آسطے کہیڑی چیزچھپائی رکھی ہوئی ۔ اچرے نکا آپوں اُٹھیا دبے پیر بڑی صندوقے دار ٹُریا بِنڈے نی واز سُنی کن کھلے کری کہندیس پر فر ہمت کری صندوقے پِچھوں اپنے سکول نی پانی آلی بوتل کُرتے ہیٹھ کری کے آیا بوتل بہوں راز داری جیہی نال پیو نے ہتھ اچ دئی کے فر گوشہ جیہا کیتاس ۔
’’ ابو ایہہ کہھنو تُساں اسے ماریاں چاچے گاموں نے ڈیرے گشنے او ناں ؟ میکی کہلا چھوڑی کے ۔۔۔۔۔ ہُن تُساں ایہہ کم ایتھے ای کری کہھنے کرو اینویں چرکے اشنے او تے فر امی ڈنڈ رولا کرنی نیں ‘‘
۔۔۔۔۔۔ پتر ایہہ کیہہ آ ؟ نسیم ساہ چھکی پچھیا ۔
اچرے نسیم نے کہھار آلی وی اُٹھی پیو پترے کول آرہی ۔ ماؤ کی مغر تکھی فیصل یرکی گیا تھر کمنی لغی گئیس تے چنڈ مُکا ہونے سوں پہلاں ای بولیا ۔
۔۔۔۔۔۔ ’’امی تُساں آپوں روز آخنے او ناں جے ابو موتر پین گیا ای چھہٹے کی آ رہسی آ تے میں اج ابو آسطے ساری دیہاڑی ناں موتر اس بوتل اچ رکھیا ۔۔۔۔۔۔ ‘‘
اُسنی گل اچر توڑنئیں سی چڑھی اُسنی ما ء جتی چائی اُس دار دوڑی جسرے اِل چوچے اپر اشنی ۔ نسیم پترے کی اپنے پچھے چھپائی کے بولیا
’’ نہ ۔۔۔۔۔نہ زیبی اسی نہ مار ایہہ بچہ آ تے بچہ سچا ہونا ‘‘
فر اُس الماری چوں دارو نی بوتل کڈھی دوئے بوتلاں ہتھ اچ نپی پترے کی نال کہنی باہر اچھی رہیا ۔ شراب نی بوتل نالی اچ لٹی اپروں موتر نی بوتل روہڑی کے بولیا
’’ فیصل پتر ! اج سوں بعد میں موتر نہ پینا اسی چنگے لوگ نئیں پینے ‘‘
فر جسلے اُس پترے نے متھے کی چُمیا اسناں سارا روکا تے ہُسڑھ مکی گیا سی اُسنی نظر ساہمنے کھلتی زیبی اپر پئی اسنے اوٹھاں اپرکِھڑی مسکراہٹ اچ کُھبی گیا اج جیہڑی زیبی اسنے ساہمنے سی اسنے نین نقشے ای کُجھ ہور سن ۔
قمرمحمود عبداﷲ
’’ تونہہ کینئیاں نئیں اپنی غلطی منناں ؟ ۔۔۔۔۔۔ نالے چور تے نالے چترا۔۔۔۔۔؟ ایہہ تہاڑا ای بھلہ سوچنی کوئی تہاڑی دُشمن اے ۔۔۔۔۔؟
۔۔۔۔۔۔ فر اسنی زنان کند بنی اسنے اگے کھلی رہی ۔
’’ خدا رسول ؐناں واسطہ ای بندہ بن ۔۔۔۔۔۔ تہاڑیاں کُڑیاں جوان ہن ۔۔۔۔۔۔ ا للہ سہکی سہکی تُکی پنجاں تہھیاں اپروں پُتر دِتا اُسناں تے خیال کر ۔۔۔۔۔۔ ‘‘
۔۔۔۔۔۔ فِر اسنا اَکّلا تے لاڈلا پُتر فیصل اسنے اگے اچھی رہیا ۔۔۔۔۔۔ اسی اسرے لغا جسرے اوہ رونا ہووے ۔۔۔۔۔۔ اُسی رونیاں تے رُلیاں تکھی کے زنانی کی راہ دسنے آلی گل وی اُسی پہاڑ پرتنا ای لغی ۔
اس دوئے ہتھ سرے اپر مارے ۔۔۔۔۔۔ اُسنے تے جُثے چوں جسرے ساہ تران ای سنمبھی گیا ہووے یا فر اوہ چکی نے دو پُڑاں چہ اَچھی دلن گیا ہووے ۔
۔۔۔۔۔ کہھار اَچھن سار نسیم لم سلم پئی گیا جسرے اوہ دفتروں نئیں بہوں لمّا پینڈا ماری پرتیا ہووے ۔۔۔۔۔۔ اسنے کہھرے اپروں اچرے رات آلی لڑائی نے پچھانویں لتھے نئیں سن ۔
اُسنے اپنے متھے اپر کہھوراں، اسنے کہھار آلی نی بُوتھی چڑھی ہوئی تے اسنیاں کُڑیاں نے رنگ اُڈرے ہوئے سن چُپ گڑُپ جسرے سَپ سونگھی گیا ہووے نے ہاں نِکا فیصل تے اگے نالوں وی ودھ خُشی تے جوش نال پیو کی ملیا نسیم ساس جیہا ماری کے پترے نے متھے کی چمیا اُسی کول بہال کہنداس تے دلے چہ آخیاس ۔
’’ اس کہھار چوں بس ایہہ پتر ای مہاڑا دردی آ شکر ہویا جے ایہہ کڑیاں آر ماؤ ناں مندا نئیں کرنا ‘‘
۔۔۔۔۔ راتے فر کالی چادر کھلاری کہندی نسیم خفکانے چہ پاسے مارے تے اُف اُف کرے نیندر اج وی اُسنے نیڑے نہ اچھے جسرے آخی ناں اوہ وی ہور کہھار آلیاں نے پرالے اُس نال رُسی رہی ہووے ۔۔۔۔۔ ایہہ نیندر وی اج کل نے بندیاں آر بہوں مطلبی تے غرضی ہوئی گئی بندہ سوکھا ہووے تے مغروں نئیں لہنی اوکھا ہووے تے نیڑیوں نئیں لنگھنی ۔
پیو کی ایڈی خفگی تے بے آرامی چہ تکھی کے اسنے کول ستا فیصل اُٹھی بہی گیا تے پیو نے مونہے اپر ہتھ رکھی بولیا ۔
’’ ابو تُساں سونے کیئیاں نیں ؟ ‘‘
اس پترے نے مونہے اپر پیار دئی آخیا
’’ پتر اکھ ای نئیں لغنی تونہہ سئی رہو ‘‘
وچوں اسناں کلیجہ سوا سیر ہوئی گیا تے اُسی ہُن پکا یقین ہوئی گیا سی جے سارے کہھار چوں ہک پتر ای اس ناں متر اے جسی مہاڑی ایڈی فکر اے مہاڑے نال اچرے جاگنا پئیا ۔
نکا پاسہ پرتی سئی رہیا نسیم چوخا چر اُسی تھبوکنا ں رہیا نکے کی ڈہنگی نیندر اچ سمجھی کے پاسہ پرتیاس اسنے دلے چہ فر ہول اُٹھن لغی پئے مغز شاں شاں کرن لغی پیاس تنگی چہ فر اُف اُف کرن لغی پئیا فیصل فر اُٹھی بئی گیا پیو نے مونہہ اپر ہتھ رکھی گوشہ کیتاس ۔
’’ ابو ! میں تُساں نی چیز چھپائی رکھی ہوئی ‘‘
نسیم ہکّا بکّا ہوئی بت بنی اُسی تکھن لغا ایڈی ہمت نہ س رہی جے پچھے تونہہ مہاڑے آسطے کہیڑی چیزچھپائی رکھی ہوئی ۔ اچرے نکا آپوں اُٹھیا دبے پیر بڑی صندوقے دار ٹُریا بِنڈے نی واز سُنی کن کھلے کری کہندیس پر فر ہمت کری صندوقے پِچھوں اپنے سکول نی پانی آلی بوتل کُرتے ہیٹھ کری کے آیا بوتل بہوں راز داری جیہی نال پیو نے ہتھ اچ دئی کے فر گوشہ جیہا کیتاس ۔
’’ ابو ایہہ کہھنو تُساں اسے ماریاں چاچے گاموں نے ڈیرے گشنے او ناں ؟ میکی کہلا چھوڑی کے ۔۔۔۔۔ ہُن تُساں ایہہ کم ایتھے ای کری کہھنے کرو اینویں چرکے اشنے او تے فر امی ڈنڈ رولا کرنی نیں ‘‘
۔۔۔۔۔۔ پتر ایہہ کیہہ آ ؟ نسیم ساہ چھکی پچھیا ۔
اچرے نسیم نے کہھار آلی وی اُٹھی پیو پترے کول آرہی ۔ ماؤ کی مغر تکھی فیصل یرکی گیا تھر کمنی لغی گئیس تے چنڈ مُکا ہونے سوں پہلاں ای بولیا ۔
۔۔۔۔۔۔ ’’امی تُساں آپوں روز آخنے او ناں جے ابو موتر پین گیا ای چھہٹے کی آ رہسی آ تے میں اج ابو آسطے ساری دیہاڑی ناں موتر اس بوتل اچ رکھیا ۔۔۔۔۔۔ ‘‘
اُسنی گل اچر توڑنئیں سی چڑھی اُسنی ما ء جتی چائی اُس دار دوڑی جسرے اِل چوچے اپر اشنی ۔ نسیم پترے کی اپنے پچھے چھپائی کے بولیا
’’ نہ ۔۔۔۔۔نہ زیبی اسی نہ مار ایہہ بچہ آ تے بچہ سچا ہونا ‘‘
فر اُس الماری چوں دارو نی بوتل کڈھی دوئے بوتلاں ہتھ اچ نپی پترے کی نال کہنی باہر اچھی رہیا ۔ شراب نی بوتل نالی اچ لٹی اپروں موتر نی بوتل روہڑی کے بولیا
’’ فیصل پتر ! اج سوں بعد میں موتر نہ پینا اسی چنگے لوگ نئیں پینے ‘‘
فر جسلے اُس پترے نے متھے کی چُمیا اسناں سارا روکا تے ہُسڑھ مکی گیا سی اُسنی نظر ساہمنے کھلتی زیبی اپر پئی اسنے اوٹھاں اپرکِھڑی مسکراہٹ اچ کُھبی گیا اج جیہڑی زیبی اسنے ساہمنے سی اسنے نین نقشے ای کُجھ ہور سن ۔
قمرمحمود عبداﷲ
0 comments:
Post a Comment